Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Ik mis u!

Is het de lente? Het lengen van de dagen en de zon die ons zo verwend? Of is het dat groot zwart gat waar ik dapper uitgeklommen ben en dat nu definitief dicht is, die nieuwe levenslust? Het jeuken van mijn vingers dat me onrustig maakt, is het dat? Het steeds groter wordende ei dat ik niet meer kwijt kan, misschien dat? Is het dat knagende gevoel van gemis, onvolledigheid die je doet stilstaan bij de afgelopen maanden die een jaar geworden zijn? Help, mis ik misschien dit blog, jullie?!
Maar ik kan toch niet zo maar de draad weer oppikken? Is dat niet wat al te belachelijk? Mijn kids vinden het goed maar die zijn niet bepaald een objectief publiek. Dan maar bij mensen die net ver genoeg en tegelijkertijd toch dicht bij me staan om ongezouten hun mening te geven eens polsen. Doen! Niet twijfelen! Ja! 

Het is Tina die me over de streep gehaald heeft. Tenslotte doe je het vooral voor jezelf. Waarom brengt een schrijver zoals bv. Dimitri Verbelen een boek uit? Niet omdat hij mediageil is want hij is de bescheidenheid zelve. Neen, liever wil hij juist dat boek uitgeven en dan in zijn huis vertoeven om nieuwe woorden op het blad te zetten. Het is een drang, een onverklaarbaar iets.

Ach, laat ik het gewoon doen. "Doe eens gek!" zou mijn dochter zeggen. 

Dus het doel is al gesteld want zonder lukt het toch niet. In oktober 2016 ga ik de Bear Trail in Voeren opnieuw lopen. De volledige, de ultraversie van 56 kilometer. De trein heeft het station verlaten, de loopschoenen staan terug vooraan in de kast en het loopgerief ligt helemaal zichtbaar op de stoel. De Garmin fully loaded en ik, ik ben ready to gooooooo....

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts