Ergens tussen toen en nu
Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak.
Het is 2 november 2026.
Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’
Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet.
Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen en Spike heeft zichzelf zonder enige sollicitatieprocedure gepromoveerd tot mijn compagon de route.
En die kilometers? Die zijn er nog altijd.
Ik ging onlangs, toevallig nog eens door mijn blog. Marathons, ultralopen, fietskilometers, zwemkilometers, wandelkilometers... Een mens zou er bijna moe van worden. Bijna, hè. 😂
Dit jaar staat de wandelteller al op meer dan 3.200 kilometer en er zijn nog 2 volle maanden te leven. Ik ben niet gestopt met kilometers maken. Ik heb er gewoon een andere betekenis aan gegeven.
Vroeger stonden er finishlijnen op mijn kalender. Vandaag staan er bergen, kustpaden, onbekende dorpjes, roadtrips en ontmoetingen op. Niet dat ik vroeger niet genoot van de weg ernaartoe. Maar tegenwoordig hoef ik nergens meer aan te komen om het gevoel te hebben dat ik ergens geraakt ben.
En ergens onderweg is er nog veel meer veranderd.
Na 28 jaar huwelijk heb ik besloten om de gouden kooi achter me te laten. Niet omdat ik mezelf kwijt was. Integendeel. Ik wist potverdekke goed wie ik was. En precies daarom wist ik ook dat ik niet langer wilde blijven waar ik niet meer gelukkig was.
Was dat gemakkelijk? Absoluut niet. Was het de juiste keuze voor mij? Absoluut wel. Wat daarna volgde, had zelfs de meest fantasierijke scenarioschrijver niet allemaal bij elkaar kunnen verzinnen.
Er waren momenten waarop ik dacht dat mijn hart van verdriet en pijn uit elkaar zou spatten. Maar evengoed momenten waarop ik luidop stond te lachen, moederziel alleen ergens onderweg. Er waren onverwachte impactvolle ontmoetingen, waarvan de ene al wat langer in mijn leven bleef dan de andere, nieuwe vriendschappen, avonturen die niet op de planning stonden en beslissingen waarvan ik een paar jaar geleden niet had kunnen vermoeden dat ik ze ooit zou nemen.
En er was Spike. Altijd Spike. Mijn trouwe compagnon de route, die me bijzonder goed las. Hij was één brok geduld en trok me naar buiten, de natuur in.
Vandaag zit ik hier in Pralognan-la-Vanoise. Al wekenlang omringd door bergen, bossen en watervallen. En er gebeurt iets wat ik niet had zien aankomen. Ik voel me hier thuis. Niet een beetje. Niet omdat ik op workation ben. Maar op een manier die me aan het denken zet over waar en hoe ik de komende tijd van mijn leven wil doorbrengen.
Misschien is dat wel de grootste verrassing van de afgelopen twee jaar. Dat je op je 54ste nog zoveel nieuwe plannen kunt maken. Dat je nog altijd compleet verliefd kunt worden op het leven. En dat je niet persé moet vasthouden aan alles wat je ooit hebt opgebouwd, alleen maar omdat je er zoveel jaren in hebt geïnvesteerd.
Maar kijk, ik loop alweer voor op de feiten.
Want tussen mijn laatste blogbericht en deze kop koffie in de Franse Alpen ligt een heel verhaal. Eentje met nogal wat hoofdstukken. En ik heb besloten om ze eindelijk te vertellen. Niet allemaal tegelijk. Ge kent mij: als ik eenmaal begin te tetteren, zijn we morgen nog bezig.
Dus neem er gerust iets bij. Een koffie, een glas wijn, een dekentje of een paar wandelschoenen. Wat voor jou het beste werkt. We gaan een stukje terug in de tijd. Want voor ik hier tussen die bergen belandde, moest er eerst een deur dicht. En geloof me, dat was geen klein deurtje.
Wordt vervolgd...

Reacties
Een reactie posten