Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Dank u.

Dit blog is mijn kind. Maar net zoals echte kinderen worden ze groot en moet je ze durven loslaten. Ik ga dit ook doen met dit blog. Moeilijk maar naar mijn gevoel de juiste keuze.

Waarom? Is het gedaan met sporten misschien? O neen, zeker niet, volgend jaar loop ik terug op de vele mooie trails in Dardennen en Nederland of buiten die grenzen om mezelf te kunnen verliezen, te vinden, tegen te komen en te voorzien van de wekelijkse blauwe plekken. Mijn teennagels zijn meer dan 6 maanden intact geweest, tijd om ook daar terug verandering in te brengen. Mijn verlanglijstje blijft lang/groeien en mijn streven om het af te vinken groot.

Maar ik ben een buikmens, ik slurp de prikkels en de energie rond mij op als een gulzige spons en dat is mijn brandstof voor de dag. Echt uitleggen kan ik het dus niet, het voelt gewoon aan als "'t Is tijd om er een streep onder te trekken."

Ook de activiteiten die het komende jaar op stapel staan, zijn van die aard dat mijn uitspattingen minder exotisch zullen zijn. Ik stelde me dan ook al dikwijls de vraag: horen die wel thuis op dit sportblog? Neen dus.

En iets stilzwijgend laten dood bloeden is niet mijn stijl. Tenslotte vind ik dat jullie recht hebben op enige uitleg van een stilzwijgen. Wekelijks keek ik uit naar het schrijven van mijn stukje. Ik kon mijn ei kwijt en kreeg massa's steun terug. Dit is iets dat dikwijls net dat extra doorzetten gemakkelijker heeft gemaakt.

Vroeg of laat duikt er wel weer ergens een blog op van Wisken Beeckman. Dus menschen van het schoon weer, het is vaarwel, tot lees of tot ziens.

Bedankt voor de mooie warme vriendschappen. Bedankt om dat beetje tijd van jullie leven te willen spenderen aan het lezen van mijn blog.

Blijf trouw aan jezelf, ten allen tijde, en geef veel liefde aan de mensen rond je. Wees minstens 1 x per week lekker gek. Spring, dans wanneer je er zin in hebt, sport gezond en met mate(n). Maar vooral wees positief. want het is echt waar: alles komt wel goed!

Voor wie graag een nieuwe wind wil meevaren kan vanaf nu het blog van mijn kids volgen over hun avonturen met hun VDC sailing team. Dit kan ook via hun Facebookpagina en Twitter.

Love

Wisken


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts