Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Ventis secundis, tene cursum

Terwijl iedereen wordt uitgedaagd om een emmer ijskoud water over zijn hoofd te gieten, ben ik de uitdaging aangegaan met Noor om samen iedere dag haar Latijn in te studeren. De eerste 24 woordjes heb ik al achter de kiezen, alsook de basisregels betreffende de uitspraak. Ik leer er iets mee bij en help haar de discipline aan te kweken om dagelijks te studeren. De afgelopen 6 jaar waren nogal met de vinger in de neus voor haar maar nu zal er moeten gewerkt worden. Laat ik op deze manier de overgang wat verzachten. Maar so far so good en ik ben ook nog altijd mee.

Kindjes flink maar moeder ook flink: ik heb 3 x gelopen deze week. Maandag 4km alleen, woensdag 4km met Manu en zondag 6km rond de plas van Hombeek. Alhoewel het bij de laatste kantje boordje was.

We waren om 8u45 aangekomen voor de wedstrijd van de Spirouclass. Je kon amper iets zien door de dichte mist en er was geen wind. Alles werd voorbereid: boten van de kar, boten optuigen, en dan was het wachten op de wind.

Iets na 11u zaten we met de ouders gezellig op het terras in het zonnetje. De mist was reeds verdwenen maar de wind bleef nog uit. De sfeer was top, de kids hadden dikke fun en het was aperitief-uur...altijd een moeilijk moment. Ik had net beslist om er voor te gaan toen Christine in loopoutfit van achter den hoek komt. Ik ben niet door gestapt naar de bar maar naar mijn wagen achter mijn loopgerief. Een kwartier later liep ik met Christine en Dominique rond de plas van Hombeek.

Christine en ik deden den toer 2 x en dit was goed voor 6km. Dominique heeft er nog eentje extra gedaan. Maar ik was trots op mezelf. Ik had eindelijk terug het karakter om te gaan lopen en dan nog met de volle goesting ook. Dus mijn wind zit goed, ik hou deze koers aan.





Om 14u werd de wedstrijd uiteindelijk afgelast, de wind bleef uit. Alles was vlug opgeladen. De zeilertjes hebben zich desondanks rot geamuseerd. Ze waren blij dat ze elkaar na Bütgenbach nog eens terug zagen. Het is een hechte bende en als je die zon en water geeft is het altijd prijs.



Reacties

Populaire posts