Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Zolang je blijft proberen, ben je goed bezig

Hallo terug. Lang geleden, niet?
Een lange stilte betekent meestal niet veel goeds.
Dat klopt.

Een slepende ziekte bij een teerbeminde, het verlies van die teerbeminde, corona,.... donker, het is heel donker geweest. Toch kijk ik trots en positief achterom, heel even, om te zien van hoever we gekomen zijn.

Het is een weg geweest van terug recht krabbelen na het vallen, het doorleven van ongekende emoties, het dagelijks de moed vinden om door te gaan, al was het maar gewoon wakker worden, het samenrapen en kleven van wie ik ben.

Gaan dit zware posts worden? Neen, zoals ik zei, kijk ik positief terug want nog nooit ben ik zo overtuigd geweest dat het leven vol mooie dingen zit. 

Lopen dat lukte lange tijd niet meer. Fietsen? Mijn lichaam herinnert zich te fel het gezelschap van zij die er niet meer is. Maar om je mentaal goed te houden, moet je buiten zijn. Al is het maar een half uurtje. Ik neem je mee in mijn verhaal en vertel je hoe ik met het blijven sporten telkens dat lichtpuntje vond om aan vast te klampen.

Hoe het buiten zijn in de natuur van mij een feniks maakte, sterker en beter.

Mijn grootste redding hierin was wel Spike! Hij kwam in mijn leven een week voordat Sofie overleed. Ik moest wel voor hem zorgen, hem opvoeden, hem koesteren. Hij werd mijn vangnet, mijn dagelijkse dosis zonneschijn, mijn compagnon de route.


Schrijven is therapie. Als wat je hier leest ook jou kan helpen dan ben ik gelukkig. Yup, het is een positieve blog ook al zijn de gebeurtenissen donker. Je kan en mag immers nooit de moed opgeven, hoe moeilijk het soms ook is.

Je kan onze avonturen volgen op @Spike_my_king.




 

Reacties

Populaire posts