Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Smoesje?

Het weekje rust zit er op. Woensdag een beetje gezwommen terwijl de kids zwemles hadden. De zaterdag ben ik 49km gaan fietsen met Sofie. We hebben ons traditioneel ritje langs den dijk gereden. Het was niet supersnel, zo'n gemiddeld 22km/u met de mountainbike. We hebben veel getetterd en haar gezelschap deed fermen deugd.
Bij thuiskomst in den douche gesprongen, boterham binnen gespeeld en hup weg mee gaan supporteren voor Chris zijn volleybalmatch in Zomergem. Ze hebben goed gespeeld en gewonnen. Dat brengt de teller op 2 overwinningen en 2 verliezen. Goed zo.
Vanaf deze week hervatten de trainingen, eindelijk. Kan je geloven dat ik het lopen echt mis, dat ik me begon te vervelen?
Gisteren heb ik 8km gelopen waarvan 1km met de slechte vriendinnen. Maar mijn knieën begonnen wat pijn te doen van te traag. De dames zullen hun conditie wat moeten beginnen onderhouden want ik heb hen in betere tijden geweten.
De grootste verrassing was wel bij thuiskomst: een prachtige ruiker bloemen op mijn tafel. Deze is van mijn loopvriendjes Lis, Gunther, Maggy, Tijl en mijn coach Jean. Allé, ik hoop toch dat ik niemand vergeten ben. Een spandoek en een ruiker bloemen, amai, we worden hier nogal in de watten gelegd zenne. In de late namiddag kreeg ik een sms van Maggy waar en wanneer ik Zumba deed. Ik heb daar mooi op geantwoord dat dit op dinsdag is om 19u. Was dit een smoesje om te weten wanneer ik uit mijn kot ben? Doordat het zo goed weer was en Chris wou fietsen is de zumba toch lopen geworden. Nen dikke merci allemaal en zondag is het groot knuffelmoment!
Vandaag zijn we met ons gezin gaan zwemmen maar ik had niet veel goesting. Het water was, naar mijn goesting, ook super koud. Maar de tanden op elkaar en toch wat baantjes getrokken. Ik kreeg al het compliment van een onbekende man dat ik goed kan zwemmen. 'Ge gaat nogal vooruit zeg gij. Gij zwemt goed zenne'. Persoonlijk vind ik niet maar ja...toch merci voor het compliment.
Morgen is het terug 8km lopen en deze keer met...tromgeroffel....Daphni. Lang geleden dus dat wordt weer getetter acht kilometer lang!
De inschrijving voor de Gaston Roelants op 19 december is een feit. Dus we zijn weer vertrokken voor nieuwe doelen.

Reacties

Populaire posts