Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Proficiat Ine!

De week na de marathon was volledige rust. De tweede week werd alles stilletjes weer op gang getrokken. Mijn weekmenu was vooral veel fietsen en een voorzichtige halve marathon en dit alles in het beste gezelschap.



Gisteren op het ballet heb ik voor deel 2 forfait moeten geven. Het klassiek gedeelte was voor mijn beentjes nog te zwaar en ik was me aan het overdoen. Het leukste gedeelte - moderne dans - heb ik hierdoor gemist maar het was verstandig.

Maar de reden waarom ik dit blogstukje schrijf is omdat dit de enige manier is om Ine te bereiken.

Ine, dikke proficiat met je prestatie van afgelopen zondag op de marathon van Kasterlee. Je bent 2e dame in je categorie...klasse! Ik ben ongelooflijk fier op je maar had eigenlijk wel verwacht dat je het prima ging doen :-).

Ik heb een voorstelleke om nog eens een lekker loopje samen te doen. Mail je me eens om af te spreken?

Reacties

Populaire posts