Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

En nu?

De laatste keer dat ik gesport heb was zaterdag 22 februari. Een volledige maand heb ik noch gefietst, noch gezwommen, noch gelopen, gedanst, geyogaat. Ik heb absoluut niets gedaan. Oei Wis, wastkebeurt?!

Heel simpel: het ene potje was vol en het andere potje was leeg. Ik mag dan wel een sterk karakter hebben, de kunst kennen om mijn gevoelens verborgen te houden en altijd te smilen maar wanneer het verdriet groot is, breekt zelf iemand als ik.

Deze keer heb ik het over mij laten komen, het laten gebeuren, niet gevochten. Ik  heb me van mijn wereld afgesneden en de knop van het sporten even uitgezet. Het was niet mijn juiste therapie deze keer.

Het blijkt een verstandige beslissing te zijn geweest. Mijn lichaam kreeg een maand welverdiende rust. Mijn potjes kregen de tijd om te vullen of leeg te lopen naargelang het potje.

Als zot ga ik nu niet herbeginnen. Zachtjes starten en de focus leggen op begin september. Ik ben er klaar voor: lichamelijk en mentaal.

En nu...nu is het middagpauze en pak ik mijn fiets om langs de Dender de zon op mijn smoel te laten schijnen. Moet potje met vitamine D op doktersadvies toch nog wat bijvullen.

Reacties

Populaire posts