Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Back to...

school, sport, living in a healthy way...

Nieuwe start voor kind 1 en 2. Vooral voor kind 2 want ze heeft haar eerste dag op de middelbare school achter de rug. Overenthousiast aanhoorde ik gisteren hun eerste-schooldagverhalen. Ze zien het volledig zitten: alle vrienden in de klas, leuke klastitularis, eindelijk blij dat ze een versnelling lager gaan leven en met een vaste structuur.

Moeder had afgelopen maanden ook een datum geprikt: 1 september bind ik terug de loopschoenen aan...definitief. Het enthousiasme van de kids zorgde er voor dat ook ik gemotiveerd startte. Wakend over de hartslag (niet hoger laten gaan dan 150) deed ik 4km in het voorziene half uurtje. Het was een relaxte heerlijke tocht.

Ik heb zo voor iedere afstand die ik wens af te leggen wel een route in Lede. De afgelopen jaren had ik dus ook wel mijn vaste ontmoetingen: het koppel met de 2 witte labradors, de oude man met zijn keffertje die ik liever een trok geef dan tegenkom, het meisje op de fiets op weg naar haar volleybaltraining, etc...Mensen waarmee je na verloop van tijd een klapke doet omdat je ze toch altijd tegenkomt.

Ook zo waren er gisteren mijn vaste ontmoetingen. Gevolg was dat ik soms moest stoppen om een woordeken uitleg te verschaffen over mijn afwezigheid langs de Leedse kouterbanen.
'A zie nikeer hier zeg. Amai das lang gelejen. Zijde ziek gewest hé meiske? Hoe ist er mee? 'K em het nog tegen men vraa gezeit overlest...das toch lang gelejen dammen ons Witteke gezien emmen...'
(Vertaling voor de menschen buiten Lede:
'A kijk eens aan zeg. Amai dat is lang geleden. Ben je ziek geweest? Hoe gaat het er mee? Ik heb het onlangs nog tegen mijn vrouw gezegd...dat is lang geleden dat we ons Witteke gezien hebben...' 

Dus ieder weze gewaarschuwd: ik maak vanaf 1 september terug 3x per week de straten onveilig in Lede en omstreken. Gelieve niet te voederen, een klapke doen mag altijd. Dank u.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts