Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Ik zag het licht...

Het was zeer warm gisteren, voor mij is dit tropisch. Maar ik heb mijn loopschoenen en camelbag aangedaan en ben vertrokken voor 1,5u joggen. Ik heb mijn lievelingsmuziek in mijn oren gestoken en off I went.

Omdat ik me niet wou enerveren over de warmte was ik na enkele kilometers behoorlijk weg van de wereld. Sedert geruime tijd kan ik mezelf in deze 'hypnotische' toestand brengen tijdens het lopen en dat is een zaligheid. Voldoende alertheid voor verkeer en veiligheid maar tegelijkertijd compleet in een andere dimensie, sfeer, hemels is dat. Waar ik loop, of beter naar waar, daar heb ik geen flauw idee van. Ik sta meestal binnen mijn vooraf gestelde tijd terug aan mijn voordeur. Het is maar door bepaalde geluiden of dingen dat ik terug in de werkelijkheid val.

Mijn tempo lag bewust heel laag want door deze drukkende warmte voor de storm schiet mijn hartslag als een pijl naar boven. Bij iedere pas voelde ik me een gelukkig meiske en toen zag ik ons Maria. Ze staat daar aan de rand van een vergeten padje, tussen de struiken. De noveenkaarsen branden. Ik heb haar mooie roze bloemetjes gegeven en ik kreeg een heerlijke verfrissende hemeldouche in ruil.

Reacties

Populaire posts