Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

PR 10 miles

De afgelopen week heb ik na de pistetraining het lopen omgezet in fietsen. In plaats van 2 x 8km te lopen ben ik 4 dagen van en naar het werk gefietst. Dat zette 84km bij mijn teller.

Vrijdag ben ik dan met mijn gezin naar Middelkerke vertrokken voor een verlengd weekend. Het weer zag er veelbelovend uit en we hadden er super veel zin in. We hebben continu buiten gelopen en het was ontspannend.
Voor zondag was ik ingeschreven voor de 10 miles van Oostende naar Brugge.

De wind was sterk aanwezig maar de temperaturen waren zachter dan vorig jaar. Toen was het -4°, nu was het een ideale +4°. Dat het 16,1 km tegen de wind opboksen zal worden dat weet je als loper wanneer je hier aan de start staat. Dat is de uitdaging.

Vanaf km 2 had ik al de ideale loopmaatjes gevonden, 2 nederlanders van de Cees Bakker loopclub. We hebben wat kennis gemaakt en toen vroeg ik of we konden samenwerken. Zij mij uit de wind zetten en ik hen. Dat vonden ze 'prima idee hoor' en hup den driewieler was vertrokken.

Tot aan de bevoorrading op km 8 had ik nog geen meter met de wind op kop gelopen, ze deden dat schitterend. Ik had mijn eigen drinken mee. Zij namen water aan de stand. Vanaf hier ben ik op kop gaan lopen en heb ons drietjes geleidelijk naar een duo gebracht waarvan de tred hetzelfde was. Dit zorgde voor wat meer afwisseling want ik kon niet gokken dat mijn Nederlandse vrienden het nog 8km zo konden volhouden.

Na 4 km koplopen hebben we het duo bereikt en namen zij terug over. Ik nestelde mij terug in het midden van het groepje en dit mocht ik doen tot de finish. Hier stonden Chris en de kids te schreeuwen. Hij heeft getracht om mijn aankomst te vereeuwigen maar ik was te rap :-)

Ik heb de wedstrijd gelopen, volgens mijn garmin op 1u 23min en 32sec, een persoonlijk record voor deze afstand.


Maandag ben ik om 11u vertrokken met mijn kids voor een duinenwandeling richting Oostende. Chris moest jammer genoeg gaan werken. Noor en Manu hebben super flink gestapt: van Middelkerke naar Oostende en terug. Dat zal toch vlug een 15 kilometer geweest zijn. 
Dit deden ze zonder zagen of jammeren. Goed gewerkt hoor kindjes!


Vandaag is het al terug werkendag maar gelukkig heb ik Padi om naar uit te kijken. Om 14u leg ik hier mijn stylo neer, haal ik Manu zijn beste vriend Frederik op om te komen spelen en trekken we met zen allen terug de natuur in.

Reacties

Populaire posts