Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Discipline

Hallo lieve lezertjes, hebben jullie me al gemist? Stilletjes hé hier op het blog.

Ik ben een zeer gedisciplineerd iemand als het gaat over trainingschema's volgen of op mijn werk. Niet dat ik een regelneuker ben, neen, daarvoor ben ik dan weer te impulsief of te chaotisch. Neen, het is omdat ik weet dat discipline en hard werken je doel realiseerbaar maakt. Aangezien ik ook graag er een mooi of bevredigend resultaat bij heb, is discipline volgens mij de oplossing.

Is het niet dat net dit de afgelopen weken op de proef gesteld wordt. Je kent mijn voornemen of beter belofte dat ik tot 10 maart mij koest ga houden? Nou vorige week heb ik nog minder gelopen dan de week er voor. En deze week heb ik nog geen meter gelopen. Dat hadden jullie niet gedacht hé?!

Voel ik er mij nu beter bij? Niet echt, ik ben stevig aan het aftellen om er terug in te vliegen maar ik troost mij met de gedachte dat het zijn nut wel zal gehad hebben. Eens op die pauzeknop drukken kan toch niet zo slecht zijn.

Gisteren vroeg een maat mij waarom ik eigenlijk zo veel loop? Buiten 'ik heb het nodig' kon ik er niet direct een zinnig antwoord op geven. Het zette me wel aan het denken, hou jullie vast, blond en denken...

Wel ik loop omdat het me rustig maakt, het geeft me het gevoel dat ik alles onder controle heb. Het houdt de spinnenwebben uit mijn hoofd, poetst mijn figuur op en maakt me fier dat ik bij kleine fysieke inspanningen (trap op lopen, achter de bus lopen, springoefening in de balletles,...) niet sta te hijgen en dampen als een overjaars paard die net een galop gedaan heeft.

Ik leer er ook ontzettend veel boeiende mensen en stukjes natuur door kennen. Maar de hoofdreden is vooral is de me-time, weg zijn uit de gejaagdheid van de dagdagelijkse beslommeringen. Het maakt me gewoon een gelukkiger mens met een klare kijk op het leven.

Zo, allemaal uit de luie zetel! Zoek een club of een groepje vrienden en bindt die loopschoenen aan. Doe een start to run of pik die draad weer op, vlieg de lente in en maak jezelf gelukkiger...ga eens rustig (letten op die hartslag hé) lopen. Goooo!

Reacties

Populaire posts