Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

sinus attack

Vorige week donderdag zijn we aangekomen in Val d'Isère voor een shortski tot zondagavond. We hebben heel veel geluk gehad met het weer. Buiten vrijdagnamiddag - heel mistig - hebben we zon en ideale sneeuw gehad.

Ikzelf was lichtverkouden vertrokken en het is er elke dag slechter op geworden. Lang leve Dafalgan Forte en Sinutab! Dankzij hen heb ik elke dag toch gaan skiën. Vrijdag en zaterdag kon ik niets meer horen. Mijn hoofd zat vol snot en de druk op mijn oren was zo groot dat ik echt precies volledig doof was. Raar zenne.

Zaterdag op de middag heb ik een verkeerde beweging gedaan en ben ik op mijn toeter gegaan. Het vervelendste was dat mijn schouder alweer uit de kom is gegaan. Stilletjes aan weet ik al wat ik doen moet. We waren weg voor een dagtocht en ik moest wel verder skiën. Het vertrouwen was volledig foetsie. Ik heb me achter de latten van de monitor geposteerd en zo zijn we in 1 trok naar onze hotel geskied. Tegen 15u30 deed ik de laatste afdaling en ben recht naar het hotel gegaan.

Zondag was stralende blauwe hemel, koud maar perfect weer om op de latten te staan. Heb me dan maar een pijnstillerke meer genomen en heb genoten van mijn laatste uren op de latten voor deze winter. En alsof het nog niet genoeg is geweest werden we hier in ons Belgiëland verrast met een dik sneeuwtapijt op dinsdag.

Voor gezaag te aanhoren op de trein had ik geen zin. Fietsen durfde ik niet direct, als ik nu nog eens op die schouder zou vallen...dus ben ik maar te voet van en naar het werk gegaan. Ik moet toegeven dat het naar huis stappen in de zon leuker was dan de ochtend in de sneeuwbuien maar ik vond het zalig!


Verder loop ik nog flink te snotteren en hoop dat het nu eindelijk de laatste keer is geweest. Sedert ik mijn trainingsuren heb geminderd ben ik nog niet anders dan verkouden geweest. Veel sporten is dus ECHT beter voor je gezondheid!

Reacties

Populaire posts