Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Hoge Veluwe Trail

Stilletjes aan komen mijn aantal kilometers gelopen op een week terug op hun normale niveau. Stilletjes aan durf ik tegen mezelf te zeggen: de maag is hersteld, ga voor de 20+. Maar ondertussen heb ik al flink geleerd om geduldig te zijn.

Dinsdag was het zalig weertje en voor ik het wist had ik 17km erop zitten. Ik heb mezelf echt moeten verplichten om te stoppen. 

Woensdag ben ik nog eens gaan lopen met mijn dochter Noor. Er was af en toe nog wat stappen bij maar ze heeft heel flink een kleine 5km gelopen. Maar ze blijft er bij, ze danst liever dan dat ze loopt. No prob maar zo af en toe zullen we eens samen lopen.

Donderdag heb ik me ingeschreven voor de Hoge Veluwe Trail in Nederland. Deze past perfect in de voorbereiding naar New York.

Zaterdag ben ik nog eens een klein handje gaan toesteken bij het Hero-project. Het waren 2 studenten die samen een marathon gingen lopen. Ik heb 3 ronden (15km) met hen samen gelopen. 

Zondag nog wat uitgelopen samen met José en Karen in Osbroeck park. In de namiddag hadden we immers een communiefeestje bij vrienden. Manu was eerder deze week onder het mes gegaan, ze hebben 3 van de 4 wijsheidstanden verwijderd. Da manneke leefde al een ganse week op sapjes en hij had zondag voor de eerste keer echt zin in normaal eten.

Ik maakte dus snel zijn lievelingsgerecht klaar: koninginnenhapje. Hierdoor gingen we wat laat op het feestje arriveren. Ik deed er dan nog een schepje bovenop door de bloemen voor de gastvrouw te vergeten. Alé, buiten onze gewoonte om daagden we 3 kwartier te laat op. Peter en Bie zijn al vrienden van toen de dieren nog spraken. Ze hebben een mooi gezinnetje en ze zorgen graag voor een special act. Hun eigenste Broken Circle Breakdance-uitvoering was prachtig.

Het was super gezellig. De zon, muziek, zingen, Sabartès, wat eten, nog meer muziek en omdat de Sabartès op was maar overgeschakeld naar Duvel. Zou ik gebrainwashed zijn door jou, Maaike? Of was het de foto van Martine in de Ardennen die nog in mijn hoofd zat? 'k Weet het niet, alleen dat ze heel lekker waren.

Vandaag was mijn concentratie op ballet wel wat minder. Mijn balans was niet wat het moest zijn maar gelukkig legde Kimberly er goed de pees op...werken moest ik doen. 

Reacties

Populaire posts