Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Nog een beetje

Heb je het al gemerkt? Nog een beetje, nog een weekje of 2 en het is klaar op weg van en naar het werk (als je niet om 6u op pad bent). Zalig is het. Vooral 's avonds geeft dit een boost.

Toen het pikkedonker was durfde ik om 18u niet langs mijn gebruikelijke route naar huis fietsen. Er is een stukje kouter met een kapelletje in. Ik was bang dat er iemand achter verscholen zat en me van mijn fiets zou sleuren. Paranoia? Ik? Neen, ervaringsgericht. Ik heb het al eens meegemaakt toen ik 15 was, op een klaarlichte dag, zonder een kapelleken op de route. Dus neen, ik ben niet tuk op dergelijke situaties.

Maar dat impliceerde dat ik langs een steenweg moest rijden. En zoals de auto's de dag van vandaag hoffelijk, fietsvriendelijk en geduldig zijn, zat ik plots met een groter risico: omvergereden worden. Dus de alternatieve route werd vlug geschrapt. Mijn baas is op een donderdag voor mij om een stevige stroboscooplamp gereden voor op de fiets.

Vanaf dan ben ik stevig getraind in snel bergop rijden. Ik zet de lamp op maximum-stand, richt die op het kapelletje en fiets dan in volle speed naar boven tot ik voorbij beide bochten ben. Een dagelijkse shot adrenaline, dat kan ik je verzekeren maar als ze me willen pakken, zullen ze heel hard moeten kunnen lopen!

En dit hoef ik nu niet meer te doen. Het is niet meer pikkedonker, zelfs niet meer donker, het is schemer en nog een weekje of 2 en ik moet dit licht zelfs niet meer gebruiken. Vorig jaar was de eerste sneeuw al gevallen en het vroor..en dat heeft het gedaan tot einde maart. Nu lengen de dagen bij een temperatuur van 8° tot 10°. Zalig is het!

Reacties

Populaire posts