Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

R.I.P. Marieke

Deze week was een warme week voor het lopen. Niet altijd evident om het dan ook vlotjes te doen.
Dinsdag heb ik 10km in de late avond gelopen. Pff, warmte en ik zijn niet zo'n goede maatjes.
Woensdag was het intervaltraining en deze deed ik 's morgens in het park van Aalst. Mijn kindjes hadden geen school meer en dus gingen zij mee. Vlot waren ze niet, de intervals, het was echt te drukkend warm.
Tijdens de cooling down zag ik een heleboel kuikentjes. Ik nam Manu en Noor mee na de training naar die plek. Ze waren onder de indruk van die kleine lieve diertjes. Eentje kwam zelfs bij Manu gestrompeld. Hij nam het in zijn handen en toen die smekende blik naar mij...
We zijn dus thuisgekomen met zo'n kuiken en het werd omgedoopt naar Marieke. Manu heeft voor haar gezorgd: doos genomen, laken ingelegd, water gegeven, brood gekruimeld en heel veel liefde gegeven.
Donderdagmorgen, helaas, was het beestje overleden. Tranen met tuiten heeft ons manneke geweend; echt aandoenlijk. Hij was zo blij dat hij voor een beestje kon zorgen.
Vrijdagmorgen ben ik om 6u opgestaan en heb ik in een aangename temperatuur een zeer vlotte 11 km afgelegd langs het mountainbikepad van Lede. Ik hing wel vol met spinnenwebben van in de paadjes als eerste te lopen...heksemie van Lede ;-)
 Vandaag vertrokken de kids op kamp met de scouts naar Suxy. Deze morgen waren ze natuurlijk vroeg wakker. Manu kwam de trap afgestormt met de woorden: "JOEPIEE, VRIJHEID!"  Ze worden groot onze kapoenen. Noor had het aan de bus wel moeilijk maar die houdt haar stoer. Manu die hangt dan de clown uit. Eens de beste vriendjes er bij waren, hadden ze al geen oog meer voor moeder en vader.
Mijn ventje en ik zijn 6 dagen kinderloos. We keken er echt naar uit. Vorig jaar hadden we een poging gedaan om een romantische week door te brengen in Parijs. We zijn toen echter niet verder geraakt dan Brussel, volledig bestolen. Dit jaar gaan we 3 dagen mountainbiken in Houffalize. We verblijven in Les Etables (www.lesetables.be).Hopelijk geen verrassingen dit jaar. Om 11u ben ik dan gestart aan mijn laatste training voor deze week: 21km. Ik had mega bang van de hitte. Het was sedert Brussel geleden dat ik die temperatuur ontspannen heb gelopen. Ik ben het beest aan het kloppen, ik voel het.

Reacties

  1. Mooi mooi, je bent goed bezig hoor! Ik kan je tempo zelfs al niet meer volgen :) Al vind ik dat het met mijn lopen ook wel goed zit. Veel plezier nog deze week.

    Groetjes,
    Daphni

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hey loopmaatje,
    Het was gewoon dat ik met een temportraining zat.
    Je kan met gemak mee zenne!
    Tot de volgende,
    WISKEN

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts