Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Vrijgezellenavond bis

Donderdag om 6u opgestaan, schoenen aan en om 6u15 gestart met 11km tempoloop. Exact 1u en 1min later stond ik terug op de stoep. Douche pakken, eten en gaan werken. Nen mens heeft nadien wel veel energie zenne dan. Het deed echt deugd.
Vrijdagavond diende ik 2km in te lopen om daarna 5 parkrondes (=8,125km) af te werken aan marathontempo. De benen voelden echt zwaar aan. Deze week heb ik niet zo veel gerecupereerd door steeds op trot te zijn. Eventjes de teenkrampen doorbijten en echt aftellen. Toen dacht ik: smilen Wis, smilen. En hup, de vleugeltjes waren er. Was tevreden met mijn tijd: 42min en 47sec. Das toch 11,6km/u.
Maar dan, man man man, teenkrampen ongelooflijk hard. Heb me moeten neerzetten en gelukkig was er een brave ziel om mij te helpen stretchen. Thuisgekomen ging het maar niet over, tot 's nachts toe. Niet veel kunnen slapen. Dat gaat toch niet altijd zo zijn met die zolen. Morgen moet ik bellen naar dienen Dr. Dick.
Chris vindt echter dat ik moet afwachten, lichaam er laten aan wennen, het nog een kans geven. 'k weet niet zenne.
Zaterdagavond waren we uitgenodigd bij Jaak en Joke, zonder kids. We belden om 21u aan maar werden onmiddellijk op de fiets geplaatst en weggeleid.
Een kwartier later zaten we op terras van het eerste café in Lee met een bende oude en goede vrienden: de sloebers hebben een hervrijgezellenavond in elkaar gestoken. Het was een schitterende avond: Chris werd terug "kalksken" en ik werd terug "spalksken", we kregen den blok aan ons been en de gepaste outfit. Verder was het veel lachen en deugnieterij uitsteken. We blijven toch wel allemaal echte kinderen!
Om 4u was het genoeg geweest, 'k heb mijn ventje bij zijn arm genomen en op de fiets gezet richting huis. De dag erna diende ik 30km te lopen om 8u30...
Dat ik dat uur niet ging halen, dat was duidelijk, maar de training mag ik echt niet overslaan. Om 15u30 ben ik dan maar aan begonnen. Het ging nog relatief goed (3u 28min) en zonder krampen. Ja, ik ben toch met de zolen in vertrokken. Zelfs na de training had ik geen last dus Chris had gelijk. 
De teller staat voor deze week op 60,5 km. Het waren er weliswaar 3 te veel want toen ik mijn weekoverzicht maakte voor de coach bleek dat ik er maar 27 moest lopen ipv 30...
Blond hé

PS: Liesje, ik mis je zenne!

Reacties

Populaire posts