Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Sleerbaan

Deze week moet er nog gelopen worden voor we ons vetmesten met eten en drinken. Maar wanneer moet ik dat er nog tussen nemen?

Door het aanhoudende winterweer (wat ik persoonlijk zeer aangenaam vind) is het op het werk echt een hectische situatie. Rijden we uit of niet? Zoja, welke straten bedienen we wel en welke niet? Zijn ze de vorige keer bediend? Nee, wanneer kunnen we dan iets extra doen? Hoe gaan we reageren als ze beginnen te zagen aan de telefoon? De afgelopen weken ben ik een wandelende crisismanager. Het is super boeiend maar zoooooo uitputtend. Ik kan 's avonds bijna geen pap meer zeggen.

Maar die vlieger gaat niet op. Er moet gestreken worden, gewassen worden, kinderen moeten aandacht krijgen, de huisband vindt dat ook wel tof aandacht. Verder moet ik aan de valiezen beginnen. Wie heeft er welk skigerief dat hem nog past? Waar ligt het allemaal!

En dan zou ik heeel graag nog lopen want IK MOET ER WAT ZENUWEN AFLOPEN! Dus het lumineuze idee om het onder mijn middagpauze te doen. Wat raadt je: het was spekglad deze middag. Toch heb ik doorgebeten. Het moet wel hyperkomisch geweest zijn: een wit huppelend konijn die af en toe bijna helemaal op haar bek ging. Het was niet echt het ontspannende loopje dat ik gedacht had maar deze namiddag was ik helemaal zen.

Vanavond de nieuwjaarsbrieven opzeggen bij de peter, hapje eten en dan een ganse avond strijken. Yeah...

Reacties

Populaire posts