Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Flinke kids

De afgelopen week was het lopen rampzalig. Ik diende niet te veel te doen aangezien ik zaterdag ging meelopen in Aalst op de VTI-run. Maar ik ben er niet geraakt. Hoe komt het, hoor ik je vragen?

Wel vrijdag ben ik naar een verjaardagsfuif van enkele vrienden gegaan. Ik besefte dat ik voor het eerst in de afgelopen 2 jaar me niet moest inhouden voor een zware training of wedstrijd. De muziek was goed, er waren daar enkele mensen die ik in lange tijd niet meer gezien had. Kortom, het kon niet op voor bebie. Gevolg? Miauwkes, een hele nest poezen in mijn hoofd, een ganse zaterdag kotsmisselijk en dus de run moeten annuleren. Dat een mens daarvoor zo oud moet geworden zijn!

Zondag deed mijn haar nog pijn maar ik kon toch al wat eten. Maar een fysieke inspanning was onmogelijk. Ik heb dus zelf 2 mooie zonnige dagen naar de botten geholpen. Maar kom, mentaal heeft dat fuifje me toch enorm deugd gedaan.

Aangezien ik me heb ingeschreven voor die trail met 2 weken erna de Mr. T, is het best dat we terug in actie schieten. Maandag heb ik 1.400m gezwommen aan een stevig tempo. Het ging vlotjes. Ik ben een sterke schoolslagzwemster. Voor de Mr. T zal ik toch moeten leren goed crawl zwemmen. In die massa lijkt me dat verstandiger. Beetje per beetje maar dat komt wel snor.

Vandaag heb ik, samen met enkele mannen en de juf van mijn zoon, 40 kinderen van het 6e leerjaar begeleid op hun sportdag. Het doel was fietsen van Lede naar Geraardsbergen en helemaal terug. Het weer zag er niet goed uit maar misschien hebben we wel mega veel geluk.

En dat hadden we ook! We hadden wel wat regen en wat hagelbuien maar steeds de laatste snik ervan. Het merendeel van de tocht fietsten we in de zon. Alle kinderen hebben zonder al te veel morren de volledige tocht uitgereden: 70,250km. 
Ze hebben de Muur en de Bosberg opgereden. Mijn zoon was de 2e boven. Ik was trots zenne. Sommige meisjes hebben dat zelfs gedaan met een loodzware fiets zonder versnellingen. Maar het is het eerste jaar dat er niemand in de bezemwagen gezeten heeft. Ze zullen allemaal goed slapen ;-0)
Ook ben ik nog naar de looptraining gegaan. Het zijn een rustige 7K geworden. Morgen is het koffers pakken voor een 4-daagse in Dardennen. Chris rijdt er zijn LCMT. De kids en ik gaan trailrunnen. Ze hebben hun speciale schoentjes al klaargezet en willen de Ninglinspo-wandeling doen. De bevers opzoeken, de ezeltocht en de verkenning van Stoumont staat ook al op hun programma. We gaan daar tijd tekort hebben!

Reacties

Populaire posts