Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Weekend Houffalize

Vorig jaar heeft Chris voor het eerst de LCMT meegereden. Dit is een 4-daagse MTB-wedstrijd in Houffalize. De kinderen en ik hebben ons toen uitgeleefd in de bossen rond het hotel Ol Fosse D'Outh. Het was een superleuk weekend. Even het geheugen opfrissen kan hier.

Ze gaven niet zo'n schitterend weer maar ik had mijn kaarske doen branden: vooral voor veilige ritten want het parcours zou er toch behoorlijk modderig bij liggen door de afgelopen natte weken. Chris had er enorm veel zin in. De start werd gegeven en weg waren ze.

De kids en ik vertrokken op onderzoek naar het restaurant waar we volgende week met de bende willen gaan eten. Het was een prachtig etablissement en er was keuze in overvloed aan eten. We bestelden en begonnen te plannen voor de komende dagen. De telefoon gaat...het is Chris...

Op 16km heeft hij een lekke band gekregen op een afdaling. Hij hoorde dat hij op zijn velg aan het rijden was, remde, sprong van zijn fiets en patat...quadriceps geforceerd. Hij heeft nog een 6km proberen verder te rijden maar geen nut. De wedstrijd leek over voor hem. Ik zat gelukkig niet ver van de eerste bevoorrading en ben hem gaan oppikken.

Aangekomen zat zijn kompaan Keevy er ook. Deze had een geblokkeerde rug dus ben ik met 2 manke prossen teruggekeerd naar het restaurant. 's Avonds vreesde de dokter bij Chris voor een scheurtje in zijn quadriceps. Maar ik dacht eerder gewoon aan een ernstige verrekking. Ben het dan ook zo beginnen verzorgen en zaterdag zat hij al terug op zijn fiets.De laatste 2 dagen heeft hij op het gemak toch nog kunnen de ritten uitrijden samen met de andere mannen van DZM.

De kinderen en ik hebben heel veel gestapt en geklommen. Op enkele wandelingen waren we vergezeld met Nele en Yorik. De kinderen hebben samen met de natuurgids een shelter uit natuurmaterialen leren bouwen en kregen enkele overlevingstechnieken aangeleerd. We hebben ons heel goed gehad: Chris heeft hem kunnen uitleven op de fiets en wij in de bossen. Iedereen content.


Reacties

Populaire posts