Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Marathonman




Zondag ben ik gaan lopen aan de Blaarmeersen in Gent samen met de aanhang van Marathonman.
Ik was behoorlijk nerveus want ik wist niet waar ik mij moest aan verwachten. Zou ik het tempo kunnen volgen? Gaat mijn been het kunnen houden?
Op het middaguur arriveerde ik netjes aan de promotiebus. Bij het uitstappen zie ik een horde lopers komen. Oei ze zijn daar al. Zonder opwarming loop ik met hen mee.
Tijdens dat rondje verneem ik dat hij net aan de helft zit. Dit betekent nog 22km te gaan. Ik besluit na dit rondje te stoppen en er één over te slaan.
Na een plaspauze en het nuttigen van een energiedrank die vreselijk naar medicijnen smaakt, pik ik terug in.
Nu zijn het de laatste 12km. Ze gaan behoorlijk vlot aan een tempo van 9,8km/u. Been protesteert niet, de medelopers beginnen te vragen wie ik ben. Dat je nieuw bent, valt vlug op. Maar het zijn sympathieke dames en heren en al vlug voel je je thuis.
Hij heeft zijn 100ste marathondag afgelopen op 4u 13min. Hij is nog fris als een hoentje. Tijdens het lopen praat hij echt met ons en grapt hij. Het is echt gezellig en het is precies of je op vleugeltjes loopt.
Op een tafel staat een grote broodmand en we krijgen een drankje om de loop af te sluiten.
Marathonman is bereid om samen met mij op de foto te staan. Tenslotte ben ik vandaag 12 jaar getrouwd en liet ik mijn man achter voor hem.
Die man heeft een aura en een positieve vibe, ongelooflijk. Ik zoek die bende zeker nog op.
Tot de volgende jongens!

Reacties

Populaire posts