Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Hivernales Bosvoorde

Vandaag was het een voorbereidingswedstrijd in Watermaal-Bosvoorde. Het is een wedstrijd maar ik moet trachten hem als training te lopen.

Dit betekent dat ik vooral veel trots moet inslikken, me houden aan hartslagzones en iedereen me laten passeren. Dit houdt in dat ik op de rangschikking onderaan sta, dat ze denken dat ik niet kan lopen, dat ik een off day had.

Dat doet pijn...maar ik zal het wel leren. Het is niet helemaal gelukt maar ik deed mijn best. Gezien het nogal veel op en neer ging - steil op en neer - ben ik niet volledig geslaagd om een gemiddelde hartslag van 157 te hebben. Maar eentje van 168 is voor mij al een hele flinke poging om niet snel te willen lopen.

Ik had 165 kunnen hebben maar kijk, hier komt het gedeelte van de trots. Er waren me al een paar bekende gezichten voorbij gegaan. Ik zag die smile op hun face. Het was hen gegund, echt waar, maar het pikte toch zenne.

Anderhalve kilometer voor de finish, op een heel steil stuk, kon ik het niet meer hebben. Ik ben heel nonchalant maar gedreven de steile berg opgespurt en heb toch 1 van die smiling faces lachend voorbijgestoken. Hier zie, ene kleine mentale tik...en daar had IK nu deugd van zie.

Gevolg is wel, sorry coach, dat ik dan ook maar ene gemiddelde hartslag heb van 168.

Toch deed ik het behoorlijk goed. Ik werkte de steile 10km wedstrijd als training af op 1 uur.

Reacties

Populaire posts