Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

LCMT 2011


Het afgelopen Hemelvaartsweekend heb ik met mijn gezin doorgebracht in Dardennen. Chris had zijn moment: de LCMT. Hij had er veel voor geoefend, veel kilometers voor op zijn mountainbike gezeten.

Het evenement ging door in Houffalize. Hij moest elke dag een crono rijden en zo'n 95 km afleggen. Niet zo via de baan met een koersfiets, neen, neen, met de mountainbike met vele hoogtemeters. Er waren 450 deelnemers en we verbleven in Hotel Ol Fosse D'outh. Een echte aanrader, als het goed weer is.
 

Chris heeft het zeer goed gedaan. Ik ben best fier op mijn konijn zenne. Het was de eerste keer dat hij aan een dergelijke wedstrijd mee deed. Ik vermoed ook dat hij de smaak te pakken heeft.




Hij fietste de ganse dag, wij gingen op tocht in de bossen. We hebben geklommen, in de beken gelopen, dammen gebouwd, verloren gelopen, tree hugging gedaan, teken uit ons lijf gehaald, zon op onze smoel gehad, met ons gat in een mierennest gezeten, kortom, we hebben ons dik geamuseerd.

Al deze tochten (toch zo'n 14km per dag) heb ik afgelegd met mijn vibram's aan. Zalige schoenen zijn het. Ze hebben de bergtest met glans doorstaan.

En hebben we nog gelopen ondertussen? Ja zeker meneer, mevrouw! Zo heb ik gisteren de kaap van 10 km overschreden met mijn vingerschoenen. Ik heb er geen last van, dat kunnen we ook al. Moet wel toegeven dat het aangenamer is om er mee in het bos te lopen. Op de straat is het geen aanrader. Het is dus wel degelijk de perfecte trailschoen.


Morgen vertrekken we alweer naar Dardennen. Het is ons jaarlijkse MTB-weekend. We logeren in Villa Sans Soucis in Auby-sur-semois tegen Bertrix. We zijn met een groep van 25. Kathleen en ik gaan morgenvroeg eerst alle boodschappen doen voor de groep. Onze kinderen zijn namelijk op schoolreis (doeme toch) en komen pas thuis om 18u30.

In de namiddag is het dan valiezen maken, nog een trainingske doen en ribbedebie...

Reacties

Populaire posts