Ergens tussen toen en nu
Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...
Dat ben ik ook van plan om aan te schaffen. Dus het valt mee, dat ding?
BeantwoordenVerwijderenHans, ja hoor, dat valt mee. Natuurlijk is het niet hetzelfde als buiten in de natuur lopen. Maar als alternatief is het aan te raden.
BeantwoordenVerwijderenWe hebben hem gehuurd voor de wintermaanden. Daarna gaat ie terug.
Het hele gezin heeft er geniet van. Bovendien zijn ze blij dat moeder nu ook eens een avondje thuis is :-) Terwijl ik loop zitten de kids naast mij en doen hun hele verhaal. Voor mij zijn die kilometers dan zo voorbij.