Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Test

Vandaag, onder de middag, had ik afspraak met de coach aan de atletiekpiste. Ik zou mijn test mogen afleggen. Op basis hiervan bepaalt hij mijn hartslagzones waarbinnen ik dien te trainen. Deze test hadden we wijslijk een week uitgesteld. Het is in het verleden al gebleken dat dit nooit een goed idee is als ik net uit vakantie kom.

De zon scheen, het was berekoud en de piste lag er in de schaduwkant bevroren bij. Het was niet echt glibberig dus we zouden het er op wagen. Dit zijn 5 toeren alles geven. Bij mijn 2e toer had ik al zin om te stoppen. Weer was ik te snel gestart. Ongelooflijk dat ik dit na al die 'wedstrijdervaring' nog steeds durf te doen. Maar Jean was speciaal voor mij naar het park gekomen, ik kon maar beter zijn gespendeerde tijd het waard maken.

Aan zijn enthousiasme aan de meet kon ik zien dat ik niet slecht zat. Het werkte ook aanstekelijk en in ronde 4 besloot ik maar mijn duiveltje te negeren. Blik op oneindig en tempo aanhouden, dat is het doel. Bij de laatste meters toch nog een poging gedaan om te versnellen. Ik vrees dat deze meer een gevoel dan een werkelijkheid was maar toch zeker een poging.

Chrono werd afgeduwd en de coach zijn gezicht sprak boekdelen: een smile van het ene oor naar het andere. Hij klokte af op 8 minuten en 36 seconden. Wooooopsedaisy, super. Een verbetering met mijn vorige tijd van 16 seconden. Nu had ik ook een smile van het ene oor naar het andere.

's Avonds heb ik nog een 6 km op de loopband gedaan in het programma 'Fit'. Ideaal was dit om de spieren wat los te lopen en stilletjes na te genieten van mijn prestatie van deze middag.

Reacties

Populaire posts