Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

NMBS' never ending story

Ze geven heel wisselvallig en bij tijd gurig weer deze week. Dus eens gesmurfd op tinternet of we gemakkelijk met de trein op werk geraken. Ook altijd goed voor het milieu niewaar?!

Het valt super goed: 's morgens de trein naar Aalst om 8u09 en op het werk om 8u21. 's Avonds eentje terug om 17u16 en thuis om 17u30. Doen dus.

Woensdag met de fiets naar het station, trein op en perfect op tijd op het werk. 's Middags ontvang ik een paniekerig telefoontje van mijn kids: 'Mama, je fiets is gestolen aan het station!'. De bloekes wouden er een extra slot aanhangen maar vonden mijn fiets niet na 2 pogingen.

Paniekeren is nooit een goede oplossing dus als blijkt dat hij effectief gestolen is, doe ik wel aangifte bij de politie deze avond. Hij is gegraveerd dus we zien wel. 's Avonds kom ik aan in het station van Aalst. Op de informatieschermen staat dat mijn trein 'AFGESCHAFT' is. Ook de volgende is afgeschaft.

Dan maar met de bus. De volgende bus naar station Lede is over 40' met een vrij lang reistraject. Als ik begon te rekenen kwam ik tot de conclusie dat ik er gewoon vlugger zou zijn als ik stapte. De zon scheen en mijn frustratie was zo groot dat ik gewoon naar huis gewandeld ben.

Moet een schoon gezicht geweest zijn: met mijn aktentas met de papieren voor de boekhouder, mijn zak vol met de boodschappen die ik 's middags gedaan had en mijn sjakosje rond mijn nek met mijn warme gilet er rond. Ik had onderweg zo'n honger dat ik de gekookte beenhesp beginnen oppeuzelen ben en dat met een ferme tred op...komedie kevers had er niets aan.

Nog geen uurtje nadien stond ik aan het station, aan mijn fiets! De bloekes hadden er gewoon in de verkeerde stalling gezocht! Net toen ik de fietsenstalling uitreed kwam de bus aan. Yes, ik heb de bus verslagen!

Maar de wandeling had me bedaard en toen ik thuis was vielen de druppels uit de lucht. Good timing dus. Vandaag doe ik een tweede poging. Het gaan naar Aalst lukt steeds maar zal ik ook goed thuis geraken?

Reacties

Populaire posts