Ergens tussen toen en nu
Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...
Ooooh, gaan skiën :-) Zo zalig! Dat is ook training he, dus goede moed voor je marathon. Dat komt helemaal goed. Meestal gaan die waarvan je het minste verwacht nog het best van al.
BeantwoordenVerwijderenKomaan meid! Angst is een zeer slechte raadgever. Iemand zoals jij die zo blaakt van gezondheid kan die ziektekiemen wel de baas! Veel bezen geven (ipv handjes) en véél handjes wassen... en voldoende rusten! Apeldoorn, ons Wisken komt eraan en zal jullie daar eens een poepie laten ruiken ;) Succes nog voor de laatste 10 dagen! x
BeantwoordenVerwijderenEen beetje vertrouwen hé. Het komt wel goed, de voornaamste trainingen heb je toch kunnen doen. De laatste week is altijd wat twijfelen hé. Onder de 4 uur zal wel lukken. Heel veel succes!
BeantwoordenVerwijderen