Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Bear Trail - tapering off

Ok, ik geef toe, ik ben MEGA zenuwachtig. Het is gedaan met veel kilometers lopen. Ik heb gedaan wat ik kon en de basis is gelegd. Hiermee ga ik het moeten doen. Dit neemt niet weg dat ik gek word van dat stil zitten.

De coach zegt dat ik nu de spieren de tijd moet geven om te rusten. Dit zal tot gevolg hebben dat ik aan supercompensatie doe. Als je het op de geleerde wijze wil lezen: ik ben aan de tapering off begonnen.

Nu geen haar op mijn hoofd die niet zal doen wat hij zegt. He's the best maar ik, de endorfine junkie, snakt naar de lange duurlopen. Mijn huis ligt proper en de strijk is opgeborgen...dus rest er me enkel nog me degelijk voorbereiden op de trail.

Dit is mijn speeltuin volgende zaterdag:


Running route 1529500 - powered by Runmap 

De weersvoorspellingen zien er ook ok uit. De kledij wordt klaar gelegd, de rugzak getest, de schoenen gepoetst, de route bestudeerd, het eten netjes uitgebalanceerd en er wordt tijdig het bedje ingekropen.

Waar ik het meeste mijn batterijen mee ga opladen dit weekend is met het gezelschap van mijn allerliefste vrienden en mijn gezin. Hun zotte kuren, hun getetter, hun lach, hun gezelschap ga ik opslaan in mijn hart tot ik fully charged ben.


Reacties

  1. Spannend he, die laatste dagen voor een wedstrijd. Nu kan je niets meer doen, de conditie is er, en het beste wat je kan doen is rusten, hoe lastig ook. Het aftellen kan beginnen! Ik ben alvast héél beneiuwd naar je verhaal!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts