Ergens tussen toen en nu
Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...







Hoi Wisken,
BeantwoordenVerwijderenLeuke metamorfose van je blog. Lekker vrolijk met al die kleurtjes. jullie hebben duidelijk genoten van een deugddoend weekend en' t was ook schitterend weer he. En "les riches"... tja, dat is dus dé reden waarom wij niet meer naar Knokke gaan. Eén keer hebben we daar op een terras gezeten naast zo 2 pretmadamen die zaten te kakelen in (slecht) Frans. Toen de gsm van één van d etwee ging viel ze door de mand: even Vlaams als ons. Daar krijg ik dus wat van, van dat chiqué gedoe. Gelukkig hebben jullie het niet aan jullie hart laten komen! Groetjes, Julie
Julie, zo erg was het niet hoor. Dat viel allemaal best mee. En als je met 8 dames op stap bent...hebben daar niet eens zo veel van gemerkt. Enkel tijdens het lopen in het natuurreservaat vielen ze 'door de mand' :-)
BeantwoordenVerwijderen