Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Stram en stroef

Gisteren samen met mijn zoon naar de training. Er stond 10K op het programma, loslopen van de spieren na de inspanning van dinsdag. Echt los is het allemaal niet gekomen. De eerste kilometers gingen zelfs heel traag. Ik was stram en stroef en ben dat eigenlijk gebleven tot het einde. Het was verleidelijk om te stoppen na 7K maar eens je daar mee begint. 'k Ben ik geen poesie zenne ;-o). Doorgebeten dankzij Dirk want omdat we een leuke babbel hadden wou ik niet direct afhaken. Ik heb moeten versnellen om hem bij te houden en dat deed deugd...eventjes toch. Maar ondertussen was ik al anderhalve kilometer verder. Die laatste heb ik met de tanden op elkaar afgewerkt. Daarna flink en rustig gestretched, wisselbadje genomen en deze morgen was al het melkzuur uit de beentjes. Morgen is het mijn lievelingstraining, eentje met verschillende onderdeeltjes, dus nu bedje in en recupereren. Slaapwel.

Reacties

Populaire posts