Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Herkansing

Ongeveer een maand geleden moest ik mijn 2km test doen. Ik heb toen mijn grote ontgoocheling neergepend. Mocht je het gemist hebben, je kan het hier even vlug lezen.

Wel die herkansing heb ik gekregen van de coach en deze was vandaag. Op het vrouwenweekend heb ik wel op mijn alcoholverbruik gelet. Zou heb ik me bij de cava gehouden en 1 duvelken. Ik ben op tijd in mijn bed gekropen want dat was de laatste weken ook niet aan de orde. En ik heb me op regime gezet met een verlies van 2,5kg tot resultaat.

Maar zonder dat het mentaal allemaal goed zit ben je met al die dingen niets, nopes, nada. Maar ook mentaal zit ik goed. Ik heb mijn portie stoten en deugnieterij kunnen uithalen, heb voldoende de straatkat kunnen spelen en heb net een ferm plezant weekend achter de rug. Bovendien ben ik helemaal gezuiverd door al dat hammammen (amai, ook niet simpel om te typen zenne) en het buitenbubbelbaden. Alles zit mee.

Ik ben aan de training begonnen met een gelatenheid. Iedere seconde was beter, gewoon alles geven. En dat heb ik gedaan. Karine schreeuwde me de laatste 200m vooruit. Wat een schatje zeg. En het heeft geholpen want ik zweef nog, ik deed mijn 2km in.....8min 53sec! JOEPIE.

Zie je coach, ik heb woord gehouden hé, ik kan beter. Bedankt voor de herkansing! Nu nog een goeie halve marathon en nog wat goed nieuws en ik ben het gelukkigste meiske in Lede en omstreken.

Reacties

Populaire posts