Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Start scoutsjaar

Gisteren heb ik een goede training gehad. De benen waren duidelijk gerecupereerd en de versnellingen gingen vlot. Het weer was perfect.

Manu begint ook goed zijn draai te vinden in zijn club. Het is wel heel hectisch om naar de training te gaan. Thuiskomen van het werk om 17u30, vlug omkleden en om 17u40 al in de wagen richting park. Maar ze zijn er mee bezig, dat telt. Noor is er nu wel definitief van overtuigd dat atletiek haar niet boeit. Ze doet haar zwemmen liever. Moeilijkheid is dat haar zwemmen op woensdag overlappend is met Manu zijn lopen. De papa zal het naar het zwembad brengen voortaan tot zijn taak moeten rekenen. Haar halen dat is geen probleem.

Na het verorberen van de lekkere pizza van onze Italiaan, zijn we op de fiets gesprongen om naar het kampvuur van de scouts te gaan. Het was er gezellig. Normaal zou ik blijven plakken maar enige discipline dien ik toch te hebben de komende weken. Dus waterkes gedronken tot mijn buik opgezwollen was en netjes op tijd naar huis. Ik ben er stilletjes van onder geslopen, geen verleidingen meer.

Vandaag zijn ze beiden naar de overgang van de scouts. Het scoutsjaar is dus officieel van start. Manu wordt overgesmeten naar de jongverkenners en Noor nog een jaartje Kabouter. Terwijl ik naar Aalst fietste achter mijn gellekes overviel het me: ze worden niet groot, ze zijn groot. Tevens mag ik ook wel zeggen dat ze uitgroeien tot mooie mensen. Ze zijn verdraagzaam, hebben gevoel voor humor, er brandt licht in de bovenkamer en ze houden van mensen.

Nu spring ik in mijn wagen zie en ga ik een handje helpen op de Steenbergcross in Erpe-Mere. Want morgen gaan we Sven Nys en Niels Albert gaan bewonderen...lekker van dicht...zalig!

Reacties

Populaire posts