Doorgaan naar hoofdcontent

Uitgelicht

Ergens tussen toen en nu

Hier zit ik dan. In de Franse Alpen. Met een kop koffie, een Australische Labradoodle en een border collie aan mijn voeten en een uitzicht waar een mens verdorie stil van wordt. En geloof me, dat laatste gebeurt bij mij niet zo heel vaak. Het is 2 november 2026. Als iemand me een paar jaar geleden had verteld dat ik vandaag wekenlang in een bergdorpje zou wonen, van hieruit zou werken, uren door de bergen zou trekken en ondertussen serieus zou overwegen om mijn hele leven nog eens overhoop te gooien, dan had ik waarschijnlijk geantwoord: ‘Awel ja, waarom eigenlijk niet?’ Want dat is misschien nog het grappigste van dit hele verhaal. Ik ben helemaal niet zo hard veranderd als je zou denken. Mijn leven daarentegen...Amai nog niet. Maar eerst even iets rechtzetten. Voor wie hier vroeger regelmatig kwam piepen: ja, ik leef nog. Meer dan ooit zelfs! Mijn loopschoenen zijn ondertussen ingeruild voor stevige bergschoenen, mijn sportieve uitdagingen hebben plaatsgemaakt voor andere avonturen e...

Allemaal beestjes

Deze morgen een moeizame maar deugdoende 10km gelopen langs het MTB-parcour van Lede. De benen voelden nog zwaar van gisteren avond. Ik heb het dan zeer rustig gedaan, ik haalde amper 8,7km/u als gemiddelde maar de spieren hebben zich niet moeten forceren.
Tijdens het lopen had ik het gezelschap van 4 eekhoorns en 11 konijnen, groot en klein. Eigenlijk zijn dat niet zo'n snuggere beestjes, die konijnen. Ze zitten verscholen in het gras en je ziet ze niet. Als je bijna aan hen bent, schieten ze zich het pad over. Sommige beslissen zelfs, voor ze het gras aan de overkant in duiken om nog eens een bochtje te nemen. Waarom blijven ze niet gewoon zitten? Dat is toch veel veiliger? Vooral die kleintjes waren zo grappig en lief met hun klein wippelstaartje.
Eekhoorntjes zijn verstandiger op dat gebied maar super nieuwsgierig. Ze kijken je lang aan en dan, floep zijn ze weg. Zeer mooie beestjes.
De mensen keken soms wat raar naar me: ik zag bloedrood in het aangezicht van de warmte (mijn eeuwige zwakte) en toch liep ik te smilen. Ze zouden het beter ook doen dat lachen want er lopen wat zuurpruimen rond zenne!
Morgen is het rustdag en vrijdag staat er 9km op het schema. Maar ik ga trishen. Vrijdagavond is het 1,5u Zumba gevolgd door een uur Salsa dansen. Dat zal wel volstaan in plaats van die 9 kilometers hé.
Het is dit weekend Lede Zomert en het zal zomeren. Joepieee de zon is er. Genieten, genieten en nog eens genieten.

Reacties

Populaire posts